Το σύγχρονο «Κρυφό Σχολειό» της Πεύκης

Η τηλεκπαίδευση μπήκε στην ζωή των μαθητών και των γονιών τους υποχρεωτικά, λόγω του δεύτερου lockdown που επιβλήθηκε στο πλαίσιο της προστασίας της δημοσίας υγείας και της μη διασποράς του κορωνοϊού.

Το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ανακοίνωσε επανειλημμένες φορές πως οι μαθητές λαμβάνουν τεχνολογικό εξοπλισμό από δωρεές , προγράμματα κλπ. και ότι η Πολιτεία φροντίζει να καλύπτει τα κενά που υπάρχουν προκειμένου η τηλεκπαίδευση να πραγματοποιείται χωρίς προβλήματα.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα της παιδείας στην Ελλάδα του 2020 ?

Μπορείτε να είμαστε όλοι κάτω απ τον ίδιο ουρανό ωστόσο και πριν την πανδημία ήταν γνωστό ότι δεν απολαμβάνουμε όλοι τα αγαθά της σύγχρονης κοινωνίας με τον ίδιο τρόπο. Πάντα υπήρχαν ανισότητες στην πρόσβαση σε νέες τεχνολογίες και όχι μόνο, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας από τα νησιά μέχρι τα ορεινά χωριά της.

Το διαδίκτυο για πολλές περιοχές είναι μια είδηση πως υπάρχει, χωρίς δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί είτε γιατί δεν υπάρχει δίκτυο είτε γιατί δεν υπάρχει εξοπλισμός.

Η δεκαετής κρίση στη χώρα μας οδήγησε πολλά νοικοκυριά στην ανέχεια, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μην περάσει η αίσθηση αυτή στα παιδιά τους.

Άνθρωποι του μεροκάματου, εργάτες της γης, κτηνοτρόφοι, ψαράδες κλπ , προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο για τις οικογένειες τους, φροντίζοντας τα παιδιά τους να μην νιώθουν ότι υστερούν σε δυνατότητες , από τα παιδιά του διπλανού χωριού ή της πόλης.

Η γεωγραφική θέση της κατοικίας , η οικονομική τους κατάσταση στην Ελλάδα του 2020, μπορεί να τους δώσει ή να τους στερήσει το δικαίωμα στην μόρφωση και σε πολλά άλλα «δωρεάν» αγαθά της σύγχρονης κοινωνίας.

Στοιχεία όπως αν το σπίτι σου βρίσκεται σε ένα χωριό στους πρόποδες του βουνού ή στην άκρη του Αιγαίου σ ένα μικρό νησί, σου επιτρέπει ή σου απαγορεύει να έχεις πρόσβαση στη μάθηση, στην υγεία, στις υπηρεσίες.

Μπορεί για κάποιους όλα αυτά να είναι υπερβολικά και κατευθυνόμενα ωστόσο αρκεί να σκεφθεί κανείς τι ίσχυε πριν την πανδημία για αρκετές περιοχές της Ελλάδας, να αναλογιστεί τι άλλαξε σ’ αυτές τις περιοχές, τώρα που αντιμετωπίζουμε την πανδημία που οι απαιτήσεις έγιναν περισσότερες για άμεση προσαρμογή στα νέα δεδομένα και να βγάλει τα συμπεράσματα του.

Το δημοσίευμα της ημερήσιας εφημερίδας Πρωινή της Ηλείας έδωσε μια εικόνα της Ελλάδας των πολλών ταχυτήτων μέσα από το ρεπορτάζ της για 5 μαθητές που προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να κάνουν το μάθημα μέσω τηλεκπαίδευσης.

Σ’ ένα τραπέζι καφενείου μ ένα κινητό και έναν παλιό υπολογιστή, σε εξωτερικό χώρο καθώς πρέπει να τηρούμε τα μέτρα προστασίας κάποιοι πασχίζουν να μάθουν γράμματα το 2020.

Σε μια χώρα που μιλάει για κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, νίκες στην μάχη με τον ιό, πρόοδο σε πολλούς τομείς και εναρμόνιση με τους νόμους της ΕΕ και τους κανόνες του σύγχρονου κόσμου, οι εικόνες των ανισοτήτων στην ελληνική κοινωνία μας προσγειώνουν απότομα.

Ότι ισχύει με την πρόσβαση στην παιδεία κάτι ανάλογο ισχύει και με την πρόσβαση στην υγεία σε αυτές τις περιοχές.

Σήμερα το ρεπορτάζ αναφέρεται στους μαθητές ,αύριο κάποιο άλλο θα αναφέρεται στους ασθενείς.

Η εννοούμενη πρόοδος θέλει επαναπροσδιορισμό με αρχή και τέλος τον ‘Ανθρωπο όπως του πρέπει άλλωστε τι έχει περισσότερη σημασία απ’ αυτό?

Σας παραθέτουμε τον σύνδεσμο με το δημοσίευμα της Πρωινής διαβάστε το ρεπορτάζ και σκεφτείτε πόσες άλλες ανάλογες περιπτώσεις υπάρχουν στη χώρα μας.